De geboorte van Rebekka

Iedere bevalling is uniek. Sommige baby's komen snel op de wereld en sommige andere nemen hun tijd. Dit is het verhaal van een lief en mooi meisje dat wel heel veel tijd nam en van een mama die haar kind de tijd gaf, zonder te klagen. Eveneens is dit ook het verhaal van een geboortefotograaf die nog maar eens vaststelde dat het onvoorspelbaar is en daardoor voelde waarom ze zo van deze job houdt.

Ik kreeg van Peter en Patricia om 3.30u 's nachts een berichtje dat ze zouden vertrekken naar het ziekenhuis.  Rond 5u10 kwam het volgende bericht: al 5 centimeter ontsluiting maar de baby zat nog wat te hoog. Dat laatste had al een belletje moeten doen rinkelen, maar toch vertrok ik al naar het ziekenhuis. Toen ik om 6.00u Patricia zag, was ik blij verrast. Een fitte vrolijke mama zoals deze zie je niet vaak!(belletje nummer twee). Prince was pas een dag overleden en dus stond ze niet veel later te dansen op zijn muziek! Oh, i loved it!!!

De weeën waren nog niet regelmatig. Ze kwamen op gang, hielden het een tijdje vol en zwakten dan weer af. Iedere keer dacht ik: nu is het begonnen. Maar iedere keer viel het ook stil. Rond 9.00u zat Patricia aan 6 centimeter ontsluiting, na dat ze een pilletje had gekregen om de bevalling een duwtje in de rug te geven. Dit deed zijn werk maar matig, het bleef erg rustig tussen de weeën door.

Zelf bleef ik niet de hele tijd in de kamer, ik ging wat wandelen, iets eten, had een fijne ontmoeting in de cafetaria en zoende mijn lief die rap even langskwam voor wat support!

Rond half 1 besloot de gynaecoloog samen met de vroedvrouw om Patricia een infuus te geven met weeënopwekkers. Aanvankelijk zag ik best wat ontgoocheling bij Patricia. Ze begon rond te wandelen in de hoop dat het ook zo lukt, zonder de medicijnen.  De baby wilde maar niet indalen. Het ging heel traag.

Na de middag kreeg Patricia écht één van de allerliefste vroedvrouwen die ik al aan het werk zag. Ze was lief, zacht maar ook kordaat en bovenal: eerlijk en duidelijk. Ze vroeg Patricia wat ze wou en niet wou en beloofde haar, in de mate van het mogelijke, die wens na te komen. De vliezen werden gebroken en toen begon het echte werk! De weeën waren zwaar en deden hun werk. Toch bleef die baarmoederhals hardnekkig lang, waardoor de ontsluiting bleef hangen op 9 centimeter. Patricia kreeg het zo zwaar, het schoot niet op en de pijn was bijna niet vol te houden. Ik vroeg me af of dit een keizersnede zou worden. Uiteindelijk werd er besloten om voor een epidurale te gaan. Aanvankelijk wou Patricia dit niet maar de vroedvrouw zei dat ze dit moest zien als een therapeutische epidurale, geen comfort epidurale. Hierdoor kon ze gelukkig ontspannen. Deze vrouw was al zo lang bezig, was moe maar niet moedeloos.  Ze bleef optimistisch en dapper doordoen: RESPECT!

Rond 19.50u kwam de gynaecoloog kijken en ze stelde vast dat het boordje van de baarmoederhals gekneld zat tussen het schaambeen van Patricia en het hoofdje van de baby. De gynaecoloog probeerde alles om dat boordje weg te krijgen. Ik zag ook bij haar even de moed in de schoenen zakken. De woorden 'keizersnede'  werden al gesproken. De vroedvrouw vroeg het nog één kans te geven en Patricia mocht persen. De vreugde in de verloskamer was groot als het hoofdje eindelijk in zicht kwam! En niet veel later was ze er dan. Een grote , gezonde baby: Rebekka!

De volgende dag ging ik nog even terug om de eerste ontmoeting met haar grote zusje vast te leggen. Dit leverde me één van mijn favoriete foto's op :-)

Lieve Peter en Patricia, het was me een marathon, maar het was het waard. Wat geweldig dat ik er bij mocht zijn!

Kim

De geboorte van Charlotte

Het is als geboortefotograaf steeds een eer om bij een geboorte te mogen zijn. In overleg met de ouders worden de foto's wel of niet gedeeld op internet.  De geboorte van Charlotte was heel puur, intens en boordevol liefde.Ik mocht van de ouders deze foto delen en ze schreven er zelf iets bij waar ik heel dankbaar om ben.

Een gevoel kan je nooit herhalen en al zeker niet als het gaat over een mirakel dat elke geboorte is. Er is maar één keer de eerste keer. De keuze om dit intiem moment te laten vereeuwigen in schoonheid vraagt veel vertrouwen. Vertrouwen dat Kim op een meesterlijke manier heeft ingevuld. Van bij het eerste contact zat het gevoel in beide richtingen er recht op. Afspraken gingen als vanzelf. Onze keuze was om de geboorte niet expliciet weer te geven, maar aandacht te hebben op onze beleving tijdens ons mirakel en dit te vereeuwigen. Kim heeft de gave om op een onopvallende manier toch aanwezig te zijn. Steun en vertrouwen te geven en om de stilte te respecteren waar nodig. Het resultaat was en is een boek van beelden waar we graag naar terug kijken en welke ons steeds weer terugneemt naar ons mirakel.

Caroline & Bert

Newborn Felix

Dit mooie gezin kreeg er een vierde kindje bij.  De komst van Felix was voor de andere kindjes een echt feest. Grote zus en broer waren bij de bevalling en grote broer mocht zelfs de navelstreng doorknippen. Wat was ik daar graag bij geweest!  Ik ken dit mooie gezin al enkele jaren en mocht het kleintje fotograferen als hij enkele dagen oud was. Mama liep al fit rond en de andere drie kids waren dol blij! Zo een leuk nest!

Gentle wie?

Als geboortefotograaf werk ik altijd op vraag van de ouders. Deze geboorte was voor het eerst op vraag van een ziekenhuis. Het ziekenhuis (OLV Aalst) belde me op of ik de volgende dag een gentle sectio wou fotograferen. Het is helemaal niet zo evident om als fotograaf mee in de operatiekamer te mogen. Een gentle sectio stond hoog in mijn lijstje, dus dolgelukkig met deze vraag vertrok ik de volgende dag naar Aalst.

Een gewone keizersnede kennen we allemaal, maar een gentle sectio meestal niet. Het heeft echt veel voordelen en ik hoop dat wie ooit voor een keizersnede komt te staan deze gentle sectio kan krijgen.

Om te beginnen mag de partner veel sneller in de operatiekamer komen. Want in de hele mallemolen van het ziekenhuis kan je je partner wel gebruiken. Het groene doek dat je normaal voor het gezicht van de mama ziet, is hier vervangen door een doorzichtig plastiek zodat ze zoveel mogelijk kan volgen. 

Toen ik binnenkwam in mijn groene operatiepak waren de dokters net begonnen en zag ik de mama en papa dicht bij elkaar. Ik werd heel lief ontvangen, kreeg veel uitleg en kreeg alle ruimte om te fotograferen. Verbazend snel was het moment daar dat het hoofdje zou geboren worden. Bij een gewone keizersnede volgt de rest van het lijfje heel snel, hier werd het principe van 'walking the baby out' toegepast. Het kindje krijgt hier een soort van transitiemoment, om te wennen aan de grote verandering. Zo kon ik het beeld maken van een lief mooi hoofdje uit de buik en van alle dokters en verplegers die er rond stonden en rustig stonden te kijken. De hele operatiekamer klonk vol van stemmen die ontroerd en enthousiast waren om hiervan getuige te kunnen zijn. Na een natuurlijke samentrekking van de baarmoeder haalden de dokters de baby er helemaal uit. En daar was ze dan, gentle op de wereld gekomen: baby Elsa.

Huid op huidcontact doen ze in dit ziekenhuis nog niet direct na de geboorte. Op vele andere plaatsten in de wereld gebeurt dit wel al. Ik denk dat dit ook hier nog wel zal komen. Na even kort knuffelen met mama moesten ze alweer afscheid nemen. Gelukkig niet voor lang want veel sneller dan bij een gewone keizersnede mochten papa en baby terug bij mama op de recovery.

Een gentle sectio heeft een heleboel voordelen: zoals je kan lezen is het gewoon veel fijner en rustiger voor de ouders en de baby. Uit onderzoek blijkt ook dat de borstvoeding na een gentle sectio beter lukt omdat mama's sneller huid op huidcontact hebben met hun baby. Ook is er sprake van een pak minder postnatale depressies, iets wat bij een gewone keizersnede sneller het geval kan zijn.

Ik vond mijn eerste ervaring met een gentle sectio magisch!

De geboorte van Camille

Om 3u30 werd ik gebeld door Sofie. Haar vliezen waren gebroken en ze zouden vertrekken naar het ziekenhuis. Ze had nog niks van weeën dus we spraken af dat ze me terug zou bellen eens ze door de vroedvrouw was onderzocht. Een uurtje later ging opnieuw de telefoon ; 1 cm en de weeën komen op gang. Normaal zou ik dan nog niet vertrekken maar na het verhaal van Frederick besloot ik het toch te doen. Alles zat zo goed klaar en het zou best wel eens heel snel kunnen gaan. Ik wist nog dat Sofie haar tweeling op drie uur tijd op de wereld bracht en wou het risico niet lopen om te laat te komen.

Eens in het ziekenhuis bleek dat Sofie haar weeën al goed begonnen waren. Tussendoor kon er nog wat gebabbeld en gelachen worden. Maar niet voor lang... Want wat een weeënstorm kwam daar aanzetten! Sofie had helemaal geen tijd om tussen de weeën door te bekomen. Ze volgende elkaar in een razendsnel tempo op. Dit zou wel eens erg snel kunnen gaan.

Bij de volgende controle bleek ze geen enkele vooruitgang te hebben in de ontsluiting; nog steeds 1 cm was het pijnlijke verdikt. Dit was een serieuze domper op de vreugde... Sofie ving de weeën zo goed op, ik sta toch steeds vol bewondering over de kracht van een barende vrouw.

Er werd gekozen voor een epidurale en Sofie kwam langzaam terug op deze wereld.
Soon to be papa leidt een eigen zaak. Tussen het steunen van zijn vrouw door was hij druk bezig met bellen en smssen om te zorgen dat de zaken bleven draaien.

Na een uur volgt er opnieuw een controle en heeft Sofie al 4 cm ontsluiting! Yes! Dit gaat de goeie kant op! Ik zie op de monitor dat ze ook goede en efficiënte weeën heeft.

Ondertussen is er zo een fijne sfeer in de kamer, we babbelen en lachen er op los. Wat een fijne job heb ik toch en wat heerlijk dat ik hier weer mag bij zijn!

Niet veel later heeft Sofie volledige ontsluiting en mag ze gaan persen. Ik was nog helemaal in de relaxte sfeer maar daar heb ik me aan laten vangen want deze baby kwam met zo een record tempo op de wereld!!! Ik fotografeerde het hoofdje maar bij de volgend wee was ze er al helemaal en lag ze al veilig in de warme armen van haar mama.

Voor Fréderick was dit de geboorte van zijn eerste kind. Hij volgde ieder moment van de bevalling bewust en was zo een mooie steun voor Sofie. Ik zag hem zo duidelijk tot over zijn oren verliefd worden op zijn dochter! Wauw! 

Een paar uur later keerde ik terug naar het ziekenhuis om nog wat foto’s te maken van twee trotse grote zussen en grootouders die Camille voor het eerst kwamen bewonderen.

Ik vond dit alweer een prachtige ervaring en ben heel dankbaar dat ik hier bij mocht zijn.