De geboorte van Rebekka

Iedere bevalling is uniek. Sommige baby's komen snel op de wereld en sommige andere nemen hun tijd. Dit is het verhaal van een lief en mooi meisje dat wel heel veel tijd nam en van een mama die haar kind de tijd gaf, zonder te klagen. Eveneens is dit ook het verhaal van een geboortefotograaf die nog maar eens vaststelde dat het onvoorspelbaar is en daardoor voelde waarom ze zo van deze job houdt.

Ik kreeg van Peter en Patricia om 3.30u 's nachts een berichtje dat ze zouden vertrekken naar het ziekenhuis.  Rond 5u10 kwam het volgende bericht: al 5 centimeter ontsluiting maar de baby zat nog wat te hoog. Dat laatste had al een belletje moeten doen rinkelen, maar toch vertrok ik al naar het ziekenhuis. Toen ik om 6.00u Patricia zag, was ik blij verrast. Een fitte vrolijke mama zoals deze zie je niet vaak!(belletje nummer twee). Prince was pas een dag overleden en dus stond ze niet veel later te dansen op zijn muziek! Oh, i loved it!!!

De weeën waren nog niet regelmatig. Ze kwamen op gang, hielden het een tijdje vol en zwakten dan weer af. Iedere keer dacht ik: nu is het begonnen. Maar iedere keer viel het ook stil. Rond 9.00u zat Patricia aan 6 centimeter ontsluiting, na dat ze een pilletje had gekregen om de bevalling een duwtje in de rug te geven. Dit deed zijn werk maar matig, het bleef erg rustig tussen de weeën door.

Zelf bleef ik niet de hele tijd in de kamer, ik ging wat wandelen, iets eten, had een fijne ontmoeting in de cafetaria en zoende mijn lief die rap even langskwam voor wat support!

Rond half 1 besloot de gynaecoloog samen met de vroedvrouw om Patricia een infuus te geven met weeënopwekkers. Aanvankelijk zag ik best wat ontgoocheling bij Patricia. Ze begon rond te wandelen in de hoop dat het ook zo lukt, zonder de medicijnen.  De baby wilde maar niet indalen. Het ging heel traag.

Na de middag kreeg Patricia écht één van de allerliefste vroedvrouwen die ik al aan het werk zag. Ze was lief, zacht maar ook kordaat en bovenal: eerlijk en duidelijk. Ze vroeg Patricia wat ze wou en niet wou en beloofde haar, in de mate van het mogelijke, die wens na te komen. De vliezen werden gebroken en toen begon het echte werk! De weeën waren zwaar en deden hun werk. Toch bleef die baarmoederhals hardnekkig lang, waardoor de ontsluiting bleef hangen op 9 centimeter. Patricia kreeg het zo zwaar, het schoot niet op en de pijn was bijna niet vol te houden. Ik vroeg me af of dit een keizersnede zou worden. Uiteindelijk werd er besloten om voor een epidurale te gaan. Aanvankelijk wou Patricia dit niet maar de vroedvrouw zei dat ze dit moest zien als een therapeutische epidurale, geen comfort epidurale. Hierdoor kon ze gelukkig ontspannen. Deze vrouw was al zo lang bezig, was moe maar niet moedeloos.  Ze bleef optimistisch en dapper doordoen: RESPECT!

Rond 19.50u kwam de gynaecoloog kijken en ze stelde vast dat het boordje van de baarmoederhals gekneld zat tussen het schaambeen van Patricia en het hoofdje van de baby. De gynaecoloog probeerde alles om dat boordje weg te krijgen. Ik zag ook bij haar even de moed in de schoenen zakken. De woorden 'keizersnede'  werden al gesproken. De vroedvrouw vroeg het nog één kans te geven en Patricia mocht persen. De vreugde in de verloskamer was groot als het hoofdje eindelijk in zicht kwam! En niet veel later was ze er dan. Een grote , gezonde baby: Rebekka!

De volgende dag ging ik nog even terug om de eerste ontmoeting met haar grote zusje vast te leggen. Dit leverde me één van mijn favoriete foto's op :-)

Lieve Peter en Patricia, het was me een marathon, maar het was het waard. Wat geweldig dat ik er bij mocht zijn!

Kim